Hallo Ekiko,
Ik wil jullie hartelijk bedanken voor jullie inzet voor de Ekiko-koffers! Destijds, toen jullie de eerste ideeën over deze koffers met mij deelden leek het me al fantastisch, maar nu ik in de praktijk meerdere malen de koffers aan kinderen heb mogen geven, realiseer ik me hoe waardevol dit is.
Vanuit de crisisdienst (waar ik tegenwoordig werk; niet meer als gezinsvoogd dus) heb ik soms te maken met acute uithuisplaatsingen, waarbij kinderen van het ene op het andere moment een soort van ‘ontworteling’ meemaken: ze worden van hun plekje gerukt en vaak ook nog alleen (dus niet met brusjes (broertjes en/of zusjes)) in een gezin geplaatst.

Ik heb meermalen gezien hoe een koffer met inhoud op dat moment het enige is wat ze letterlijk kunnen vasthouden: iets dat van hen is en wat hen een stuk houvast geeft. Ze hebben meestal vragen over wanneer ze weer naar mamma mogen, wanneer ze hun brusjes weer zien, vragen waarop ik vanuit de crisisdienst meestal geen antwoord op kan geven, omdat die plannen, de hulpverlening etc. nog gemaakt/ opgestart moeten worden.

Maar één ding kan ik ze wel met zekerheid zeggen: waar je ook naar toe zal gaan de komende dagen/weken, die koffer mag je houden, die spulletjes zijn voor jou! Het is onbeschrijfelijk hoe zoiets relatief simpels voor die kinderen op dat moment echt een houvast kan betekenen!!

 Ik ben echt super dankbaar voor jullie initiatief!

Marcel Hekman
medewerker van het Crisis Interventie Team Bureau Jeugdzorg

Pleegmoeder:

In de nacht van vrijdag op zaterdag 27 september mochten wij ons eerste pleegkind verwelkomen. Voor ons als gezin spannend, voor het kind nog veel spannender. Beteuterd, verdrietig en onwennig stond hij in onze kamer met een blauwe koffer aan zijn hand. De EKIKO-koffer.

Toen iedereen weg was en hij alleen bij ons was, wilde hij als eerste de koffer inkijken. Wát zou er in die koffer zitten? Nou, dat was een succes! Hélemaal gelukkig was hij; allemaal leuke dingen; een boek, cd’s een dvd , maar waar hij vooral blij mee was, waren de 2 knuffels!
die nacht heeft hij heerlijk geslapen, dankzij zijn nieuwe aanwinst; de knuffels.

Maandags moest de koffer ook mee naar school, want hij wilde vertellen wat er thuis gebeurd was en dat hij deze koffer gekregen had. Hij was weg bij papa en mama, maar hij had wel een mooie koffer met inhoud! Helemaal trots.

Bij zijn broertje slapen? De koffer gaat mee.
Nu, een aantal weken later, pakt hij af en toe zijn koffer nog eens om te kijken of alles er nog in zit en om zijn nieuwe “schatten” in op te ruimen. De EKIKO koffer – een gouden greep!

Pleegzoon:

De knuffels vind ik leuk, want als ik mijn broertjes en zusjes mis pak ik de knuffels.
Ze liggen altijd in mijn bed en als ik slaap hou ik ze vast.
De spelletjes en cd vind ik ook leuk. Straks mag dat allemaal mee naar huis.

De eerste koffer gaat mee! (Door een pleegmoeder)

Vrijdag 13 september; vandaag wordt er bij ons een pleegkind bijgeplaatst. We weten dat het een spannende uithuisplaatsing gaat worden, zijn ouders kunnen de opvoeding niet aan. Maar het verdriet, de onmacht en boosheid over de uithuisplaatsing van hun kind is enorm. Ouders kunnen nog niet geloven dat het gaat gebeuren tot het zover is. Ze hebben zich er dan ook niet op voorbereid. Hun zoon wordt door de gezinsvoogd van BJZ opgehaald en wordt naar ons gebracht. Hij heeft niets bij zich als hij zijn huis verlaat, behalve de kleding die hij aan heeft. Dan komt hij aangelopen op onze oprit, met een vrolijk gekleurde koffer maar met zijn hoofd gebogen. Als we afscheid hebben genomen van zijn gezinsvoogd, gaan we de koffer uitpakken. Hij vraagt of alles echt voor hem is en of hij het mag houden. Ja, en ook de koffer is nu van jou, die zetten we in je kast. We bekijken de spullen en leggen het een beetje op de juiste plek; de pyjama op bed en de knuffel erbij. En de kleding in de kast. Het speelgoed in de koffer geeft hem afleiding en het meest blij is hij met de lego en Dvd die erin zit. Hij past goed op zijn spullen en voor het naar bed gaan legt hij alles weer netjes op zijn kamer. De koffer lost zijn verdriet niet op, maar ik was wel erg blij dat hij iets bij zich had waar hij een beetje houvast aan heeft.

Kleding, knuffels en boeken voor Ekiko

Wij dragen Ekiko al geruime tijd een warm hart toe. Het helpen van kinderen die op jonge leeftijd al zoveel spanning en zorgen kennen, spreekt ons erg aan. Want, is juist die onbezorgde, liefderijke jeugd niet datgene wat je als ouder als eerste levensbehoefte voor je kinderen ziet? Vanuit de instelling dat we met zijn allen op deze wereld zijn, en ook als gemeenschap voor elkaar moeten zorgen, dragen we graag ons steentje bij.

Fijn om nu concreet aan de slag te gaan met het vullen van de koffers. Samen met de kinderen hebben we knuffels en boeken uitgezocht. Welke spullen geef je weg? Die dingen die je zelf niet leuk meer vindt, of juist dingen waarmee je een ander blij kunt maken? Het gedachtegoed van Ekiko verrijkt in die zin ook onze kinderen. Omdat je het er met elkaar over hebt wat delen nou écht is. Inmiddels zijn we ver op weg met het vullen van de tassen. Elke tas heeft wel iets dat van ons zelf is. Nog goede, reeds gedragen kleding, of een knuffel uit de grote berg knuffels die we in de loop der jaren verzameld hebben. Een CD met muziek waar de kinderen graag naar luisteren. De pakketjes worden aangevuld met nieuwe items.

We hopen de kinderen die de koffers t.z.t. krijgen iets mee te geven, waarmee ze een nieuwe start kunnen maken. Ekiko, heel veel succes gewenst met dit mooie werk!

Alphons en Annemarit van Broekhoven